Melissa, ook wel citroenmelisse (vanwege de geur, van oorsprong uit Turkije en het oostelijk deel van het Middellandse Zee-gebied, is een plantje dat zichzelf moeiteloos vermeerdert, zo ook in Nederlandse tuinen. De bladeren bevatten veel waardevolle stoffen, waaronder citral en citronellal, wat het een frisse, citroenachtige geur geeft en een antibacteriële werking. De bladeren bevatten anti-oxidanten, waaronder de fenolzuren rozemarijnzuur en koffiezuur. Aan zowel de thee als het extract wordt een kalmerende én opwekkende werking toegeschreven vanwege de unieke combinatie van geurstoffen, waaronder de citral. Het wordt gebruikt ter ondersteuning bij slapeloosheid. Uitwendig herstelt citroenmelisse de natuurlijke balans van de gevoelige huid.

Karel de Grote verordende de teelt van citroenmelisse al vanwege het gunstige effect op de spijsvertering en de ontsmettende werking; vandaar dat de plant in zoveel kloostertuinen te vinden is. Het ontspannende effect raakte wijd bekend doordat de Karmelieten uit Parijs het in 1611 toevoegden aan het zogeheten 'Karmelietenwater' of 'Melissewater'. Dit huismiddeltje, waarin citroenmelisse wordt gecombineerd met andere kruiden als nootmuskaat, kaneel, citroenschil en koriander, raakte in veel apotheken ingeburgerd als medicijn om spijsverteringsklachten en spanningshoofdpijn te verdrijven. Citroenmelisse wordt sinds mensenheugenis (al vanaf de 10 eeuw voor Christus) gebruikt vanwege haar opbeurende en ontspannende eigenschappen.